10 / 1.352 sonuç gösteriliyor

Kanun 2219
1933-06-05

HUSUSİ HASTANELER KANUNU

Bu yasa özel hastanelerin kurulması, işletilmesi ve kapatılmasıyla ilgili temel çerçeveyi belirler ve özel hastanelerin, devlet hastaneleri ve belediyelerin hastanelerinden ayrıştırılmasını sağlar. Kullanım önemi ve kapsamı - Özel hastaneler, tedavi ve sağlık hizmeti sunan, bulunduğu bölgenin sağlık ihtiyaçlarına yönelik olarak açılan sağlık yurtlarıdır; açılma, işletme ve kapanma şartları yasa hükmlerine bağlıdır. - Kendi mevzuatına göre kurulan şirketler, müteahhitler ya da üretim-kamu işlerinde çok çalışanlı işyerleri tarafından açılan hastaneler belirli koşullarda bu kanunun kapsamı dışında kalabilir; bu durumda açılıp kapanma süreçleri kendi mevzuatlarına göre yürütülür ve ilgili makama bildirilmesi gerekir. Ruhsat ve kuruluş süreci - Açılmak istenen hastane için ayrıntılı bir başvuru dosyası hazırlanır; yer, yapının nitelikleri, kaç yatak, hangi hastalar tedavi edileceği, tedavinin ücretli mi parasız mı olacağı, sorumlu müdürün kim olacağı gibi bilgiler ile hastane içinde yapılacak tesisler ve tesisatla ilgili belgeler eklenir. - İnceleme sonucu uygun görülürse ruhsat verilir; ruhsat, belirli bir sürede açılamazsa hükümleri geçersiz sayılır. - Yeniden yapılacak hastaneler için de benzer süreç uygulanır ve gerekli tetkikler tamamlanır. Yönetim ve personel - Hastanenin başında, yetkili ve ehil bir hekim olan müdür bulunur; müdürün belirli mesleki nitelikler ve geçmişe ilişkin kısıtlamalar taşıması gerekir. - Hastaneler, malî ve idari işlerden sorumlu organlara sahip olabilir; devlet veya yerel idarelerin denetimi altında çalışabilirler. - Hastanenin iç yapısına göre farklı branşlar için özel uzmanlar ve uygun kadro şartları belirli yönetmeliklerle düzenlenir; gerektiğinde dış hekimlerin davet edilmesi söz konusudur. Hasta kabulü ve ücretlendirme - Hastalar, ruhsatta bildirilen kategoriye göre kabul edilip tedavi edilmek zorundadır; bulaşıcı hastalıklar için özel düzenlemeler uygulanır. - Hastane, hastaların tedavisinde dışarıdan getirilecek hekimleri de yanlarına alabilir; tedavi uygun koşullarda bu hekimlerce yürütülür. - Parasız yatak imkânı olan bölümler bulunur; parasız olarak kabul edilen hastalara ilişkin özel hükümler uygulanır; parasız kabul edenler için ek ücretler talep edilemez. - Hastalar için tedavi ücretleri, verilen hizmetlere ilişkin genel kriterlere göre belirlenir; bazı temel teşhis ve tedavi hizmetleri hariç olup, bazı operasyonlar ve dış hekim hizmetleri ayrıca ücretlendirilir. Tesis ve ekipman gerekliliği - Her hastanenin çalışması için gerekli olan laboratuvar, arıtma ve sterilizasyon tesisleri ile uygun cerrahi ve doğum ameliyathanesi gibi altyapıya sahip olması gerekir; bu olmadan hasta kabul edilemez. - Gerekli özel odalar, ekipmanlar ve sağlık hizmetleri, mevcut olmayan hastaneler hasta kabul edemez. Denetim ve yaptırımlar - Hastaneler, ilgili denetim makamlarının denetimine tabidir; eksiklikler tespit edildiğinde yazılı ihtar verilir ve belirlenen süre içinde giderilmesi istenir. - Yeterli düzeltme yapılmazsa ruhsatın geri alınması veya hastanenin kapatılması gibi yaptırımlar uygulanabilir; ayrıca, usulsüz ücret alımı ve diğer yasa dışı uygulamalara ilişkin para cezaları uygulanır ve fazlaca tahsil edilen ücretler iade edilir. - Ruhsatı geri alınan hastanelerin yeni bir ruhsat alması ve hastalara yeniden hizmet verebilmesi için belirli süreçler işletilir. Kullanım ve geçiş hükümleri - Vakıf ve benzeri özel hastaneler için yönetim, ilgili kamu idaresi tarafından denetim ve malî yönetim açısından düzenlenir; temel esaslar genel denetim ve yönetim ilkelerine tabidir. - Müdürlerin ölüm veya ayrılık gibi hallerinde yeni bir müdür atanması için süre ve süreçler belirlenir; bazı durumlarda hastanenin kapatılmaması için alternatif yönetim düzenlemeleri uygulanır. Genel etki niteliği - Özel hastaneler, hangi hastaları kabul edeceklerini, hangi hizmetleri sunacaklarını, ücretlendirme ayrıntılarını ve gerekli altyapıyı öncelemek zorundadır; eksiklik durumunda denetim ve yaptırım riski taşırlar. - Hastanenin varlığı ve faaliyetleri üzerinde sıkı denetim ve uygunluk zorunluluğu bulunur; hijyen, güvenlik ve hasta haklarına ilişkin standartlar esas alınır. - Acil ve zorunlu tedavi durumlarında hastanelerin acil müdahaleyi geciktirmeden yerine getirmesi beklenir ve bu çerçevede hastaların güvenliği ve bakım kalitesi gözetilir.

Kanun 1219
1928-04-14

TABABET VE ŞUABATI SAN´ATLARININ TARZI İCRASINA DAİR KANUN

- Türkiye içinde tababet icrası için tıp fakültesi diplomasına sahip olmak ve diplomanın tasdik ve tescilinin ilgili makamlarca yapılması gerekir; diploma sahibi, hizmet yükümlülüğünü tamamlamışsa ve tasdik/tescil işlemleri tamamlanmışsa sicilde kayıtlı olarak icra edebilir. - Diplomayla ilgili belgeler olmadan veya gerekli tasdik/tescil yapılmadan kimsenin hekimlik yapması yasaktır; bu durumda meslek icrası mümkün değildir. - Cerrahi müdahaleler ve sünnet gibi işlemler için ilgili eğitim ve belgeler bulunmalı; bazı durumlarda özel izin ve gözetim altında istisnai uygulamalara izin verilebilir. - Yabancı tıp fakültelerinden hekimlik yapanların Türkiye’de çalışabilmesi için diplomanın denetlenmesi, Türkiye’deki ders programı ve uygulamalarla uyumunun araştırılması gerekir; uygun bulunanlar onaylanıp meslek icrasına izin verir. - Özel muayenehane açmak veya evde muayene yapmak isteyenler, kayda ve bildireceği yerlere ilişkin usullere uymalı; muayenehanenin taşınması halinde de bildirim yapmalıdır. - Bir mahalde çalışan hekimler, gerekli vasıflara sahip olmak zorundadır ve bazı istisnai durumlar hariç, Türk hastalarını tedavi edebilir; farklı kurumlarda çalışma esasları ve istihdam kuralları belirlenmiştir. - Hekim odaları ve Ali Divanı Haysiyet adlı etik/disiplin kurulları oluşturulur; mesleki adaba uymayanlar hakkında disiplin cezaları uygulanabilir ve kararlar temyize tabi tutulabilir. - Hekim odaları tarafından ilan, reklam ve mesleki duyurular sınırlandırılır; hasta kabul ettiği mahal ve muayene saatleri gibi bilgiler dışında başka biçimde reklam yapılamaz. - İş yeri hekimliği, kamu veya özel kurumlarda belirli şartlar altında yürütülebilir; küçük iş yerlerinde bazı esneklikler ve ek uygulamalar olabilir; uluslararası sağlık turizmi kapsamında işbirlikleri yapılabilir ve bu işlerde bütçe paylaşımı şartları belirlenebilir. - Büyük ameliyatlar için uzman hekim ile birlikte çalışılması gerekir; acil veya zorunlu hallerde bu kuralın istisnaları uygulanabilir ve ilgili yönetmelikler yoluyla usul ve esaslar belirlenir. - Diplomaları olmayan veya gerekli yetkileri taşımayanlar hasta tedavisi yaparsa cezai yaptırımlar uygulanabilir; meslek etiğine aykırı davrananlar için çeşitli yaptırımlar öngörülmüş olup uygulama esasları düzenlenir.

Kanun 6197
1953-12-24

ECZACILAR VE ECZANELER HAKKINDA KANUN

Pratik etki özeti - Eczacılık faaliyeti, ilaçların hazırlanması, analiz edilmesi, güvenliğinin ve etkinliğinin izlenmesi, kalite güvenliği sağlanması ve hastaların ilaç kullanımıyla ilgili bilgilendirilmesini kapsayan bir sağlık hizmetidir. - Serbest eczanelerin açılması ve işletilmesi için eczacı olma şartı vardır; eczacılar ayrıca ilaç üretim tesisi, kozmetik imalathanesi gibi alanlarda mesul müdürlük yapabilir. - Türkiye’de eczacılık yapabilmek için Türk vatandaşı olmak, ilgili eğitim kurumlarından diploması olmak ve diplomasının kayıtta geçerliğini sağlamak gerekir; yabancı diploması olanlar için ise eşdeğerlik ve sınav süreçleriyle durumun kanıtlanması gerekebilir. - Mesleğe ilişkin bazı hâller, suçlar veya sağlıkla ilgili ağır kısıtlamalar açısından eczacılık yapmaya mani durumlar bulunabilir. - Eczane ruhsatı, ilgili sağlık makamlarının denetiminde düzenlenir; ruhsatname, eczane açma, devretme ve nakil süreçlerinde rol oynar. - Eczanelerin sayısı ve konumu, nüfus ve ilçelerin gelişmişlik düzeyi gibi kriterlerle belirlenir; her ilçeye uygun sayıda eczane açılmasına yönelik planlar uygulanır; bazı yerlerde başka türlü başvuru ve değerlendirme süreçleriyle ruhsat capı oluşur. - Bir eczacı birden fazla eczane açamaz; mesul müdürlük ve hizmet yükümlülükleri belirli şartlarla dağıtılır; bazı durumlarda askeri/akademik görevler veya üst görevler sırasında geçici olarak başka bir mesul müdür atanabilir; bu süreçte görev giderleri eczacı birlikleri tarafından karşılanabilir. - Eczacılar için gerekli olup olmadıkça ikinci bir eczacı veya yardımcı eczacı çalıştırma zorunluluğu bulunur; ücretler taraflarca belirlenecek oranlarda ödenir ve denetimlerle takip edilir. - Ölen, tasfiye edilen veya malul durumda olan bir eczacının eczanesinin yönetimi sınırlı süreyle bir mesul müdür tarafından yürütülür; mirasçıların devre veya kapanış sürecinde eczane faaliyetinin sürdürülmesi için düzenlemeler mevcuttur. - Eczacıya ait olan eczaneyi devredip satın alan kişi için ruhsat verilmesi gerekir; satışlar resmi denetim ve noterlik süreçleriyle yürütülür. - Uyuşturucu ve zehirli maddelerin satışı ve devir işlemleri ilgili makama bildirilir ve gerekli bilgi sağlanır; bazı ürünlerin eczanede bulundurulması ve satışı özel mevzuatla sınırlandırılır. - Eczacıların internet üzerinden ilaç satışı yapması veya eczacılık amaçlı bir web sitesinin açılması yasaktır; reçetelerin toplama veya yönlendirme amacıyla aracı kişilerle çalışılması yasaktır; bu tür fiiller halinde idari para cezaları uygulanır. - Reçeteler, değişiklik veya tadil yapılmadan imal edilmeli ve hastaya ulaştırılacak ilaçlar belirlenen esaslara göre fiyatlandırılır; reçetelerde hata ve güvenlik konularından eczacının sorumluluğu vardır; müdavi tabiple temas olmadan yapılan önleyici işlemlerde bazı sınırlamalar uygulanır. - Günlük reçetelerin kaydı, sağlık kurumu tarafından belirlenen yöntemlerle tutulur; reçetelerin okunaklı ve tam olarak yazılı olması esastır; okunması güç veya şifreli reçeteler imal edilmez. - Beşerî ilaçlar ve bazı Sağlık Bakanlığı tarafından izin verilen ürünler sadece eczanelerde satılır; bazı ürünlerin üretimi/ithali için izin ve ruhsat gereklidir; veteriner ürünleri, kozmetik ve diğer belirtilen öğelerin satışı da sağlık otoriteleri tarafından belirlenen kapsamlarla sınırlıdır. - Acil tedavide kullanılan maddelerin eczanelerde bulundurulması mecburidir. - Teftişler, eczane ve ecza depoları ile laboratuvarlar Sağlık Bakanlığı denetimi altında takip edilir; denetimler periyodik ve gerektiğinde resmi tabipler veya eczacılar aracılığıyla yapılır; denetimde görülen bozuk veya güvenli olmayan ilaçlar imha edilir; usulsüzlükler halinde cezai ve idari yaptırımlar uygulanır. - Hizmet kalitesini güvence altına almak için denetim sırasında kayıtlar, defterler ve teçhizat istenir ve teslim edilmesi zorunludur; yanlışlık veya uygunsuzluk tespit edildiğinde gerekli işlemler yapılır.

Kanun 5258
2004-12-09

AİLE HEKİMLİĞİ KANUNU

- Aile hekimliği hizmetlerinin yürütülmesi için Sağlık Bakanlığı, ilgili kurumlar ve çalışanlar arasındaki sözleşmeli veya görevlendirmeye dayalı istihdam yapısını düzenler; bu sayede acil durumlarda personel temininde esneklik sağlanır. - Aile hekimi ile birlikte çalışan aile sağlığı çalışanlarının (hemşire, ebe, sağlık memuru gibi) da sözleşmel ile görevlendirilmesi öngörülür; ihtiyaç halinde kurumlarca görevlendirilebilirler ve gerektiğinde fazladan personel alınabilir. - Sözleşmeli çalışanların mevcut kadro veya statüleri korunur, önceki hizmet süreleri dikkate alınır ve istek halinde eski görevlerine dönme imkanı tanınır. - Ödemeler, bölgesel gelişmişlik düzeyi, hizmet giderleri ve performans gibi kriterlere göre belirlenir; performans hedeflerine ulaşılamaması durumunda ödeme veya sözleşme yenilenmeme gibi yaptırımlar uygulanabilir. Ayrıca nöbet ve ek ödemeler gibi yan ödemeler sözleşmelere göre düzenlenir. - Disiplin cezaları, mevcut yöntemler ve disiplin kurulları aracılığıyla uygulanır; bazı durumlarda sözleşmenin feshiyle sonuçlanan yaptırımlar sözleşme hükümleri kapsamı dışında uygulanır. - Hizmetin esasları kapsamında vatandaşlar aile hekimine kaydeder ve hizmetler bu kaydı esas alarak planlanır; hasta kayıtları ve sevk belgeleri devredilir ve kişiye ait sağlık dosyaları güvenli şekilde muhafaza edilir. - Taşınmazlar, aile sağlığı merkezlerinin kurulması ve işletilmesi amacıyla kamu kurumlarına kiralanabilir; kamuya ait taşınmazların kullanımıyla merkezlerin fiziki altyapısı sağlanır. - Aile hekimliği hizmetleri kapsamında kayıtlama, değiştirme ve hizmet akışını düzenleyen süreçler netleştirilir; toplumun birinci basamak sağlık hizmetlerine erişimi ve sürekliliği artırılır. - Yabancılar için bazı hizmetler ücretsiz veya belirlenen koşullarda sunulur; acil durumlar ve özel istisnalar için ise uygulamalar Bakanlığın belirlediği esaslara göre yapılır. - Yabancılar ve yerel halk için hizmet veren merkezler, dış hizmetler ve ek ödemeler konusunda gelir akışlarını yönetir; bu kapsamda gelirlerin ve giderlerin nasıl hesaplanacağına ilişkin esaslar belirginleşir. - Aile hekimleri ve aile sağlığı çalışanları tarafından tutulan kişisel kayıtlar il/ilçe sağlık idarelerinde saklanır ve gerektiğinde güvenli şekilde devredilir; raporlar, sevkler ve reçeteler resmî kayıt olarak kabul edilir. - Aile hekimliği dışındaki birinci basamak hizmetleri toplum sağlığı merkezleri tarafından sunulur; bu merkezlerin organizasyonu ve çalışma esasları Bakanlıkça belirlenir. - Kamu sağlığının geliştirilmesi amacıyla desteklemeler ve performans ölçütleriyle ilgili uygulamalar devreye alınır; gerekli gördüğünde hizmet sunumu için gerekli kaynak ve altyapı kullanılır.

Kanun 3359
1987-05-15

SAĞLIK HİZMETLERİ TEMEL KANUNU

Sağlık hizmetlerinin ülke çapında eşit, kaliteli ve verimli biçimde planlanması, koordine edilmesi ve geliştirilmesi amaçlanır, Kamu ve özel sağlık kurumlarının kurulması ve işletilmesinde kaynak israfı ve atıl kapasiteye yol açılmaması gerektiği gözetilir; gerektiğinde hizmet alımı yoluyla kaliteli hizmet sunumu esas alınır. Koruyucu sağlık hizmetine öncelik verilir; hizmetlerin fiyatlandırılması, standartlaştırılması ve denetlenmesiyle kalite ve verimlilik sağlanır; kamu ve özel tüm sağlık kuruluşları için ücret tarifeleri ve mali denetimler ilgili mevzuata göre belirlenir veya onaylanır. Bütün sağlık kurum ve personelinin ülke genelinde dengeli dağılımı ve yaygınlaştırılması hedeflenir; sağlık hizmetlerinin standartlara uygun olarak sunulması için eğitim, denetim ve oto kontrol sistemi kurulur ve işletilir. Sağlık hizmetlerinin izlenmesi ve iyileştirilmesi amacıyla kayıt ve bildirim sistemleri kurulur; elektronik ortam ve e-Devlet entegrasyonu vasıtasıyla sağlık verileri daha etkin takip edilir. Sağlık personelinin istihdamı, hizmet içi eğitim programları ve yetiştirme amacıyla koordinasyon sağlanır; üniversitelerle işbirliği ve eğitim-araştırma faaliyetlerinin yürütülmesi için gerekli düzenlemeler yapılır. İlaç, aşı, serum ve biyolojik maddeler ile bunların üretimi, ithali, ruhsatlandırılması, fiyatlandırılması, kalite kontrolü ve güvenli kullanımı konusunda denetim ve yetkiler belirlenir. Engelli çocuk doğumlarının önlenmesi, gebelik öncesi ve gebelik dönemiyle ilgili eğitim ve önleyici çalışmaların yürütülmesi; yeni doğan metabolik hastalık taramalarıyla riskli bebeklerin belirlenmesi sağlanır. Rehabilitasyon amaçlı kullanılan yardımcı araç ve gereçlerin üretimi için gerekli izin, kalite standardı ve denetim süreçleri düzenlenir. Sağlık kurumlarının amaçlarına uygun teşkilatlanması ve sağlık hizmetlerinin zincir halinde koordineli şekilde yürütülmesi için gerekli düzenlemeler yapılır ve hizmet standartları denetlenir. Devlet hizmeti yükümlülüğü bulunan personelin mesleklerini icra edebilmesi için gerekli hizmet süresinin tamamlanması zorunluluğu uygulanır; atama yerleri ve süreçleri ilgili mevzuata göre belirlenir. Eğitim ve araştırma hastanelerinde görevli eğitim görevlilerinin atama ve görev süreçleri ile ücretlendirme ve bütçe sınırlamaları, yönetmeliklerle düzenlenir; sözleşmeli eğitim görevlilerinin çalışma esasları ve karşılığı belirlenir.

CB Yönetmeliği 20169431
2016-11-11

TÜRK SİLAHLI KUVVETLERİ, JANDARMA GENEL KOMUTANLIĞI VE SAHİL GÜVENLİK KOMUTANLIĞI SAĞLIK YETENEĞİ YÖNETMELİĞİ

Bu düzenlemenin pratik amacı, ilgili personel ve adayların sağlık durumunu tespit etmek ve barışta ile savaşta uygulanacak sağlık işlemlerini belirlemektir. Kapsamı, askerliğe ilişkin görevli ve aday olan kişileri kapsar. Sağlık muayenesi ve sınıflandırma - Muayene, varsa aile hekimi tarafından veya yoksa en yakın resmi sağlık kuruluşunda tek tabip tarafından yapılır. - Muayene sonucunda yükümlülerin durumuna göre üç ayrı sınıflandırma yapılır: askerlik için elverişli, askerlik için elverişli değildir ve geçici rahatsızlığı olanlar. - Sınıflandırma, hangi göreve veya sevke uygun olduğunun belirlenmesini ve gerekli işlemleri doğrudan etkiler. İşlemler ve sonuçlar - Askerlik için elverişli olmayanlar alınmaz; elverişli görülenler için raporlar düzenlenir ve onay süreci tamamlandığında kesinleşir. - Geçici hastalıklar tespit edildiğinde ertesi yıla bırakma veya sevke geciktirme kararları verilir ve bu raporlar ilgili birimlere iletilir. - Geçici hastalıklar tamamen iyileşinceye kadar sevk geciktirme, ertesi yıla bırakma veya hava değişimi gibi işlemler uygulanabilir. Yurtdışında yaşayan yükümlüler - Yurtdışında yaşayanlar için muayene, bulunduğu ülkedeki mevzuata uygun olarak yapılır ve sonuçlar yükümlünün kayıtlı olduğu yerdeki askeri makama iletilir. - Yurtdışında belirli durumlarda işlemler konsolosluklarca yürütülebilir. Ücretler - Muayene ve raporlar için herhangi bir ücret veya katkı payı alınmaz. İtirazlar ve sağlayacağınız süreçler - Sağlık raporlarına itirazlar önce sağlık kurulu kararına götürülür; gerekirse daha ileri inceleme için uygun kurula sevk edilir. - İlk rapor ile kontrol muayenesi arasındaki uyumsuzluk durumunda, daha ileri inceleme için başka bir kurula yönlendirilebilirsiniz ve karar yeniden gözden geçirilir. Hastalıkların birleşimi ve sonuçlar - Birden çok hastalık birlikte değerlendirildiğinde, bu durum askerlik yapmayı engelliyorsa elverişsiz karar verilir. - Belirli bir süre içinde tedaviyle veya stabilleşmeyle birlikte durum değişirse, yeniden değerlendirilebilir. Hava değişimi ve istirahat - Sevk sonrası geçici hastalıklar için hava değişimi veya istirahat işlemleri uygulanabilir. Genel etki - Bu süreçler, hizmete alma, sevk, ertesi yıla bırakma ve geçici bakım kararlarını etkileyerek askerlik sürecinin sağlık açısından nasıl işleyeceğini belirler.

Kanun 1593
1930-05-06

UMUMİ HIFZISSIHHA KANUNU

Bu yasa ülkenin sıhhi şartlarını iyileştirmek, salgın hastalıkları önlemek ve milletin sağlığını korumak amacıyla devletin sıhhi teşkilatını kurar; merkezi ve mahalli düzeyde sağlık hizmetlerinin nasıl yürütüleceğine ilişkin esasları belirler. - Sıhhi teşkilat, doğumdan başlayarak anne ve çocuk sağlığını korumaya, bulaşıcı hastalıklar ve salgınlarla mücadeleye, halkı tıbbi ve içtimai muavenetle desteklemeye yönelik hizmetleri yürütür ve bu hizmetlerin niteliğini denetler. - Hizmetler merkezi olarak Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaletince organize edilir; belediyeler ve diğer mahalli idareler ise bu hizmetlerin uygulanmasına katılır ve yerel düzeyde denetim ve idare sağlar. - Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaletine bağlı olarak, sağlık tesisleri kurmak ve işletmek, muayene ve tedavi hizmetlerini yönetmek, laboratuvarlar ve benzeri sağlık birimlerini denetlemekle görevli kadrolar belirlenir; aynı zamanda hastane, dispanser, sütçocukları bakım evleri gibi işletmelerin idaresi planlanır. - Her vilayette sağlık müdürleri, mahalli sıhhiye işleriyle valiyle birlikte sorumlu olur ve sıhhi mevzuatın uygulanmasını sağlar; yerelde tabipler, veterinerler, eczacılar ve diğer sağlık personeli istihdam edilerek görevlerini yapar. - Vilayetler ve belediyeler, içme suyu temini, lağım ve kanalizasyon tesisatı, mezarlıklar, cenaze işleri, halk sağlığına ilişkin temizleşme ve denetim gibi temel hizmetlerden sorumludur; ayrıca hijyen ve sağlık başta olmak üzere çeşitli tesislerin kurulumu ve işletilmesi görevi bulunur. - Mahalli sıhhi meclisler kurulur; bu meclisler vilayet içindeki sağlık durumunu izler, gerekli tedbirleri önerir ve vali/kaymakam aracılığıyla uygulanmasını sağlar; salgınlar hakkında bilgi paylaşımı ve halkı bilinçlendirme çalışmaları yürütülür. - Hudutlar ve sahillerde sağlık tedbirleri uygulanır; limanlar ve gemiler için sağlık kontrolleri, patentalar ve vizeler gibi uygulamalar belirlenir; bulaşıcı hastalık riskine göre gerekli önlemler alınır. - Uluslararası ve limanlar arası hareketler bağlamında sıhhi tedbirler uygulanır; transit gemiler dahil olmak üzere gemilerin sağlık durumuna göre muayene ve gereken tedbirler uygulanır. - Sağlıkla ilgili tüm uygulamalarda, halkın sağlığına zarar veren unsurların giderilmesi ve gerekli tedbirlerin alınması esas kabul edilir.

Kanun 224
1961-01-12

SAĞLIK HİZMETLERİNİN SOSYALLEŞTİRİLMESİ HAKKINDA KANUN

Bu kanun sağlık hizmetlerinin topluma eşit ve ücretsiz ya da katkı payı karşılığında sunulmasını hedefler. Sağlık hizmetleri, sağlık evleri, sağlık ocakları, sağlık merkezleri ve hastaneler ile bunlara bağlı teşekküllerden oluşan bir ağ halinde düzenlenir ve bu yapılar içinde sağlık personeli görev yapar. Vatandaşların, sosyalleştirilmiş bölgelerde kendi sağlık hizmeti sağlayıcılarını seçme hakları vardır ve hizmetlerden yararlanma konusunda belirli koşullara göre ücretsiz veya kısmi maliyetli faydalanma imkanı sağlanır; listeye dahil olan ilaç ve tedavi araçları ücretsiz ya da katkı payı karşılığında sunulur, liste dışında kalanlar için ücret ödenir. Bölgelerde yaşayan yabancı uyruklu kişiler ve sigortalılar da belirli şartlar altında sağlık hizmetlerinden faydalanabilir. Sağlık hizmetlerinin örgütlenmesi ve yürütülmesi belirli bir plan ve yapılar çerçevesinde koordine edilir ve yurt çapında aşamalı olarak uygulanır. Sağlık personelinin istihdamı sözleşme esasına dayalı olarak düzenlenir; sözleşme süresi, yer değiştirme ve hizmetten ayrılma durumlarında haklar ve kısıtlamalar bulunur. Hizmetlerin yürütülmesi için gerekli altyapı ve lojman gibi olanakların temin edilmesi esastır; altyapı olmadan sosyalleştirme planı uygulanamaz. Kamuya ait binalar ve malzemeler belirli şartlar altında devredilir ve kullanıma alınır. Halkla iletişim ve işbirliği amacıyla kurullar kurulur; halkın talepleri ilgili birimlere iletilir ve hizmetlerin geliştirilmesi için bilinçlendirme çalışmaları yapılır. Genel olarak, sağlık hizmetlerinin sosyal güvence altında sunulması ve maliyet paylaşımı yoluyla adil erişimin sağlanması amaçlanır.

Kanun 4341
1998-02-22

MUHTAÇ ERBAŞ VE ER AİLELERİNİN ÜCRETSİZ TEDAVİSİ HAKKINDA KANUN

Bu kanun muhtaç erbaş ve erlerin ailesinin hastalanması durumunda tedavilerinin ücretsiz karşılanmasını sağlar; tedavi hizmetleri birinci basamak resmi sağlık kuruluşları ile devlet ve üniversite hastanelerinde yürütülür. Ayakta veya evde tedavi sırasında kullanılan hayati öneme sahip ilaçların bedelleri devletçe karşılanır; özellikle uzun süreli tedaviyi gerektiren bazı hastalıklar için bedeller tamamen ödenir. Hak eş, erbaş ve erlerin karıları; yardım edemediği takdirde zarurete düşecek ana ve babaları ile çocukları kapsar. Hak hizmet süresi boyunca geçerlidir ve terhis sonrası belirli bir süre içinde sona erer. Uygulamanın giderleri devlet bütçesinden karşılanır ve usul ile esaslar yönetmelikle belirlenir. Yönetmelik ile uygulama alanına birinci basamak resmi sağlık kuruluşları da dahil edilmiştir; böylece daha geniş bir sağlık hizmet ağı üzerinden destek sağlanır. Geçici maddeler gereği geçmişte borçlandırılmış olanlar hak kazanabilir ve mevcut idari işlemler durdurulur.

Kanun 5682
1950-07-24

PASAPORT KANUNU

Bu yasa, Türk vatandaşları ile yabancıların Türkiye’ye giriş ve çıkışını düzenler ve bunun için kullanılacak geçerli belgeler ile işlemlerin nasıl yürütüleceğini belirler. - Türkiye’ye giriş-çıkış işlemleri, belirli geçiş noktalarından yapılır ve giriş-çıkış sırasında usulüne uygun ve geçerli bir pasaport veya pasaport yerine geçer belge ibrazı zorunludur; hangi belgelerin pasaport yerine geçerli sayılacağına ilişkin kararlar ortak kararla belirlenir. - Pasaport veya pasaport yerine geçerli vesikalar, yolcuların giriş-çıkış işlemlerinin tamamlanmasıyla işlemin sonuçlandırılması için sunulur; belgelerin geçerliliği ve kabul edilmesi konusundaki esaslar bu belgelerin kıymetinin tespit edilmesiyle belirlenir. - Pasaportsuz veya vesikasız gelenler konusunda, kimlik ve vatandaşlık durumunun tespit edilmesi ve belgelerin uygunluğu durumunda Türkiye’ye kabul veya reddedilme süreçleri uygulanır; vatandaşlık saptanamazsa durum yerel yönetimlere intikal eder ve bazı durumlarda Türkiye’ye kabul edilmeyebilir. - Pasaport türleri ve bunların kullanım kapsamı belirlidir; diplomatik, hususi (özel), hizmet ve umuma mahsus olmak üzere çeşitleri vardır. Ayrıca pasaport yerine geçerli vesikalar da tanımlanmıştır. - Diplomatlar ve belirli kamu görevlileri için özel amaçlı pasaportlar (diplomatik) tahsis edilir; eşlerine ve refakatçilerine de bazı durumlarda hak tanınır; ayrıca sağlık nedeniyle bakıma muhtaç durumda olan çocuklar için belirli kapsamlar dahilinde hak sahibi kişinin pasaportu ile benzer süreler geçerli olacak şekilde ek düzenlemeler bulunur. - Hususi pasaportlar, kamu görevlileri veya devlet adına resmi görev yapan kişiler ile belirli durumlarda meslek sahipleri için düzenlenir; eşlere ve uygun bulunan çocuklara da vurgu yapan düzenlemeler vardır. Ayrıca bazı meslek grupları için özel şartlar ve süreler belirtilmiştir. - Hizmet damgalı pasaportlar, resmi görev kapsamında yurtdışında bulunanlar ile belirli kurumlar tarafından verilen pasaportlardır; eşler ve çocuklar için de benzer haklar ve süreçler öngörülebilir. - Umuma mahsus pasaportlar, Türk vatandaşlarına verilen ve refakatçi durumundaki çocuklar gibi kişilerin pasaporta kaydedilmesiyle ilgili hükümler içerir; pasaportun geçerliliği ve seyahatin refakatçiyle sınırlı olması gibi esaslar bu kapsama dahildir. - Umuma mahsus müşterek pasaportlar, gruplu ve toplu yolculuk yapan Türk vatandaşları için düzenlenir; bu tür yolculuklar için özel hükümler bulunabilir. Bu özet üzerinde, bazı hükümlerinin yürürlükten kaldırıldığı veya değiştiği, mevcut uygulamanın buna göre şekillendiği dikkate alınmalıdır.